پچورین، شخصیت قهرمان دوران، فردی است غیر عادی و قهرمانی غیر طبیعی. کارهایی که از او سر می‌زند همه به نحوی عجیب و توجیه‌ناپذیرند. او همچون قارچی برابرمان ظاهر‌می‌شود. مردی است بی‌هویت و بی‌آرمان که فقط زندگی می‌کند و به هیچ‌چیزی به صورت حقیقی آن عشق نمی‌ورزد… او می‌گوید “آیا بدی هم می‌تواند این‌قدر زیبا و دوست داشتنی باشد؟” چرا او بر بدی صحه میگذارد و آن‌را ارج می‌نهد. به آن دلیل که می‌بیند همین ویژگی بدی است که زنان را به او جلب می‌کند و برده‌وار به مشتاقی و تسلیمشان وامی‌دارد.