کم‌تر مدیری نیاز به دانستن تاریخ را انکار می‎کند اما کم‌تر مدیری تاریخ را به‎درستی خوانده است یا وقت لازم برای خواندن آن را دارد. یک علت این کاستی بزرگ را باید در شیوه‌ی تاریخ‎نگاری جست‎وجو کرد. تا آن‎گاه که تاریخ به‎صورت زنجیره‎ای از رویدادهای تلخ و شیرین و سرگذشت دودمان‎ها و جنگ‎ها روایت شود، خواندن آن ارزش چندانی به‎بار نمی‎آورد و چه‌بسا ما را به نتایج و داوری نادرست برساند.

هنگامی می‎توانیم تاریخ را ژرف‎تر و سریع‎تر بیاموزیم و نتایج پربارتر بگیریم که آن‎را به‎صورت شبکه‏ای ساختارمند، معنادار، و دینامیک‎ ببینیم و پیوندهای آشکار و نهان ‎میان رویدادها را یک‎جا در نظر آوریم و آن‎گاه با نگرشی سیستمی به واکاوی آن بپردازیم و به فراخور روزگار خود از آن پند بگیریم.

در این صورت می‎توانیم امید ببندیم که با یادگیری تاریخ نه‎تنها گمراه نشویم بلکه چراغی پرسو بر سر راه خود برافروزیم. کتاب «اداره‌ی این دیار کهن» برای فراهم‌آوردن چنین امکانی تالیف شده است. مولف در این کتاب ‏کوشیده است ضمن برشمردن رویدادهای مهم سیاسی سده‏ها و دهه‏ها، نیروهای اثرگذار مهم مانند روند علمی-فلسفی-ادبی و مذهبی هر دوره را در کنار تحولات سیاسی بسنجد.

برای این‏که خواننده ناچار به حفظ کردن رویدادها نشود، روندها و رویدادها به‏صورت نشانه‏ها و علایم هندسی نمایش داده شده‎اند به‏گونه‏ای که خواننده در یک نگاه بتواند برداشتی کلان از دامنه و دینامیسم آن‏ها داشته باشد. این مانند آن است که کسی برای آشنایی با یک شهر بیگانه، به ‏جای این که به گردش در خیابان‏ها و کوچه‏های آن بپردازد، سوار بر بالگرد بر فراز شهر به پرواز درآید.