در این پژوهش از نیروهای اجتماعی در انقلاب اسلامی سخن گفته شده و نقش هر یک از آن‌ها در یک ساختار کلی بررسی شده از جمله ساختار اجتماعی، فرهنگی و سیاسی خاصی که در سال‌های قبل از انقلاب بر کشور حاکم بوده است و عملکرد خاصی را سبب شده بود.

“بنابر همین ساختار حاکم اقشار مختلف شکل گرفته بودند. روحانیت، روشنفکران، دانشجویان، زنان، مهاجران روستایی، بازاریان، بورژواها، کارگران و گروه‌های سیاسی هر یک در ارتباط با چنین ساختاری ولی در مقابل آن به وجود آمده و به ایفای نقش پرداختند.

درکتاب حاضر نیز با پیروی از نظریات وبری و با توجه به سه سطح یاد شده، نیروهای اجتماعی به سه دسته‌ی احزاب، شان‌ها و طبقات تقسیم می‌شوند. مطابق تعاریف وبر، طبقه شامل نیروهای اقتصادی، حزب شامل نیروهای سیاسی، و شان نیز نیروهای فرهنگی را دربر می‌گیرد.

در انقلاب اسلامی ایران نیروهای فرهنگی شامل روحانیت، دانشجویان، زنان و روشنفکران بوده، در حالی که نیروهای سیاسی شامل گروه‌ها و احزاب سیاسی و نیروهای اقتصادی نیز بورژوازی، کارگران، مهاجران روستایی و بازاریان را شامل می‌شود”.