مذنب شوریده وارسته ای که از می حق سرمست و شیدا بوده گوشه ای اختیار کرده برای خود دنیای دیگری ساخته بود روی به میخانه آورده و از ماسوی چشم پوشیده بود. عشق از نظر وی حب علی بود و از این راه در جستجوی عشق حقیقی گام میزد.

مذنب یکی از گویندگان با ذوق و گمنامی است که این در دری را به پای خرگان نریخته و دری از بهر دنیا نسفته او به عمر خویش مدح کسی نگفته و مدح را بخاندان علی (ع) اختصاص داده و کسی را جز آن بزرگوار و فرزندانش لایق ستودن نشناخته است، مذنب مدح را شعر نمیداند و برای مدح شخصیت مستقلی قائل است.

در مصائب سیدالشهدا اشعار و مراثی جانسوز ساخته و در آنها عقیده و علاقه خود را نسبت به خاندان عصمت و طهارت به ثبوت رسانیده است اندوی همیشگی بر وی سایه افکنده بود. مذنب در تضمین ابتکار دیگری به خرج داده و از اغراض غزلی به مدح عدول کرده است. مذنب در سال ۱۳۶۳ هجری قمری بسرای جاودانی شتافت.

شامل: مدایح و مناقب و مراثی ائمه اطهار علیها السلام الله

بخشی از مدیحه ای در مدح چهارده نور پاک، علیه افضل الصلوه:
فصل گل و ژاله است و لاله
ساقی تو بده می دو ساله
کن مست مرا ز یک پیاله
کز یار شده بمن حواله
(این مذنب بیقرار خوش گفت
مداح ده و چهار خوش گفت)
آنروز که مادرم بزادم
در بحر غم و الم فتادم
دل را که بدلیران بدادم
در مدح علی زبان گشادم
(این مذنب بیقرار خوش گفت
باعزت و افتخار خوش گفت)
طرف چمن است و لاله زاری
بستان گلی و گل عذاری
هر لاله شکفته در کناری
طرف چمنی و جویباری
(این مذهب بیقرار خوش گفت
در طرف چمن هزار خوش گفت)…