رمان یکلیا و تنهایی او که در سال ۱۳۳۴ توسط تقی مدرسی منتشر شد به خاطر شرایط اجتماعی آن دوره از اهمیت خاصی برخوردار است. مدرسی با آگاهی کامل و توانایی مثال زدنی و با بهره‌گیری ماهرانه از فنون داستان‌نویسی شاهکار نویسندگی خود را در اولین اثر خود خلق کرده است. در زمینه نقد و آثار تقی مدرسی در کتاب‌های گوناگون مقالات و پژوهش‌های متعددی نوشته شده است. اما درباره عناصر داستان‌نویسی در رمان یکلیا و تنهایی او، پژوهشی صورت نگرفته است. اهمیت عناصر داستان و اهمیت این رمان منحصر به فرد دلیلی بود تا در کتاب حاضر در تحقیقی جداگانه به بررسی عناصر داستان در این رمان پرداخته شود.