در کتاب حاضر با بیان مقوله‌ی “هویت” به سوالاتی از این قبیل پاسخ داده می‌شود چگونه می‌توان به مقوله‌ی هویت اندیشید و مرزهای آن را با سایر هویت‌ها جدا نمود و چگونه می‌توان تعریف و تحلیل مشخصی از هویت ایرانی و سیر تطور و تحول آن به دست داد. نگارنده در کتاب، رویکردهای گوهرگرا، سازه‌گرا و رویکردهای جدیدی را مطرح می‌سازد و تفاوت‌های آن‌ها را بررسی می‌کند؛ هم چنین مساله‌ی جهانی شدن و هویت را از منظر عده‌ای از نظریه‌پردازان چون گیدنز” و “رابرتسون” بیان می‌کند.

وی می‌گوید: “پرسش از ذات و ماهیت انسان و نیز نسبت او با دگر یا دگران، گوهر اصلی اندیشه و تفکر انسان در طول حیات روانی، فکری و تمدنی وی بوده است. هویت، سرچشمه‌ی معنا و تجربه برای مردم است… برای انسان پیشامدرن، هویت دشواره‌ای اندیشه‌ساز/ سوز نبود، زیرا هویت او در ارتباط با کل‌های فرا فردی (خدا، روح، تاریخ، جامعه، قبیله و…) تعریف می‌شد…. با گسست از پارادایم سنتی، آن نیروی خدایی که تمامی قدرت‌ها در اختیار او بود به کلی مورد شک و تردید قرار گرفت و نیروی انسانی (سوژه) یعنی اعتقاد به توان، سازندگی و عقل انسان جایگزین آن شد…. معنای اصلی هویت همان نوسازی اوست و نه تصلب او در زندان تاریخ و فرهنگ و سرودن آن به گونه‌ی حماسه در شعر و ادبیات… جهانی شدن با آمدن خود، پارادوکسی را در عرصه‌ی هویت موجب شد. جهانی شدن، از یک سو، بسترساز “اختلاط هویت‌ها” و از جانب دیگر، زمینه ساز “انفکاک هویت‌ها” گشت”.