شاید اولین بار که شاعری غزلی سروده است غرقابه ای پیش رو داشته که هر دم، او را به کام می کشیده است. زیرا غزل مغاکی درونی و ناگاه .است و این «ناگاه»ی درونی آن است. یک «ناگاهی» فشرده و باریک که تن را تنگ میپوشاند و به درون میرود و پیش از آنکه تمامیت جان نیوشا را در نوردد فرصت تفکر نمیدهد و این ناتمام و شکسته هم هست، زیرا غزل «شکسته گی» و «ناتمامی را در سوراخهای خود دارد