توضیحات

کتاب آرامش در سایه گل سرخ، دو بخش را بازخوانی می‌کند:

بخشِ نخست چهل کتیبه‌خوانی از گزین‌گویه‌های خویشتن‌شناسی و دیگرشناسی است؛ نوشتارهایی که از هم‌افقی میان برخی مایه‌های اخلاقی «تحول شاد» در عرفان ایرانشهری (خاصه عرفان متجدد مولوی) با دانش معرفت نفس نشان دارد و با عنوان «شبه استعاره‌های روان ـ آگاهی» نامیده شده است.

بخش دوم از مضامین مضمر در دو گونهٔ چکیده‌گوی و با اهمیت شعر شرقی یعنی هایکو و رباعی حکایت می‌کند. این بخش، گاه، با زبان استعاریِ به‌کاررفته در بخش نخست، در دفتر شعری با نام «گلستان به روایتِ نو» واگویه می‌شود.

به بیان دیگر، این کتاب در بخش اول، دربارۀ خودکاوی می‌گوید؛ که با زبان استعاره نوشته شده و در بخش دوم نیز شعر، که از ترکیب هایکو و رباعی است را به خوانندۀ خود ارائه می‌کند.