این یادگار عمر را به عشق بزرگ و رفیق راهم شکوه میرزادگی، تقدیم می کنم که اگر پافشاری ها و پی گیری های دلسوزانه و بزرگوارانه او در احیاء دل و قلم من نبود ، هرگز دیگر باره اشتیاق نوشتن و درگیر شدن با جریانات شعری ی معاصر را نداشتم و بی گمان این حرف و سخن با هر آن ارزشی که می تواند داشته باشد ناگفته و ناشنیده با من در جان مادر شکوهمند زمین گم می شد.
اسماعیل نوری علا