کتاب متضمن سروده‌هایی از “یغما گلرویی “است که به شیوه نو و اغلب به زبان محاوره (ترانه) به نظم درآمده است .نمونه‌ای از اشعار بدین قرار است : “وقتی که باد قاصدک سیاهی را با خود بیاورد،/ گوشه‌ای از آینه آسمان می‌شکند/ من همیشه از زنگ‌های ناغافل تلفن ترسیده‌ام /!در عبور این همه زمستان زمهریر،/ حتی یک خبر از بیداری باغ/ تولد تابستان به من نرسید …/!