ملا هادی فرزند مهدى سبزوارى‌ در سال ۱۲۱۲ ق در سبزوار متولد شده و تحصیلات ابتدایى، صرف و نحو را از ۷ – ۸ سالگى شروع نمود. بعد از فوت پدر در سن ۱۰ سالگى نزد پسر عمه‌اش حاج ملا حسین سبزوارى اقامت کرد.ده سال نزد پسر عمه‌اش اصول فقه و ادبیات عرب و علوم نقلى را فرا گرفت. در این زمان او داراى رتبه‌اى در علوم غریبه و سطوح فقهى گردید.

در سن ۲۱ سالگى شوق کسب علم او را به اصفهان که در آن عصر مرکز علم بود کشاند. مهم‌ترین دورۀ حیات علمى وى، ۲۷ سال آخر عمرش بود که در سبزوار حوزۀ بزرگ و گرمى را ایجاد کرد و با وجود حوزه‌هاى پر رونق اصفهان و تهران، دانش پژوهان از سراسر ایران به سویش مى‌شتافتند تا از محضرش استفاده کنند. از اسامى شاگردان او معلوم مى‌شود که حتى بزرگان نیز براى کسب علم به محضرش مى‌آمدند و بسیارى از محققین مشکلات علمى خویش را از طریق مکاتبه با ایشان حل مى‌نمودند.

حکیم سبزوارى در زمینۀ عرفان، خودجوش بوده و در درس هیچ کدام از عرفا شرکت نداشته است. عرفان او برگرفته از شرع بوده و کرامات بسیارى به او نسبت داده شده است. او در زمینۀ طب نیز مهارت و ممارست داشته است ولى مطلبى دربارۀ این که آیا آن را خود فرا گرفته یا نزد کسى خوانده، نقل نگردیده است. او در زمینۀ طب نیز مهارت و ممارست داشته است ولى مطلبى دربارۀ این که آیا آن را خود فرا گرفته یا نزد کسى خوانده، نقل نگردیده است.

علم ریاضى نیز یکى دیگر از ابعاد علمى وى بوده است و در این باره نیز استاد یا اساتید وى مشخص نیست. شهرت حکیم سبزوارى در زمینۀ شرح و بسط و تنظیم افکار صدرالمتالهین است و مکتب فلسفی او همان مکتب صدرالمتالهین که بین چهار مشرب دینی، اشراقی، عرفانی و مشاء در تفکر اسلامی را جمع نموده است و هر کدام را توضیح و تبیین کننده دیگری میداند و معتقد است اگر بواسطه برهان بر مرز صحیح قدم بگذاریم، به آنچه عارفان شهود کرده و در دین بر آن تاکید شده است خواهیم رسید.

مرحوم ملا هادى در ۲۸ جمادى الأولى در سال ۱۲۸۹ ق دار فانى را وداع گفت و در شهر سبزوار مدفون گردید. قبرش داراى قبه‌اى است که توسط میرزا یوسف پسر میرزا حسن مستوفى الممالک، صدر اعظم ناصرالدین شاه ساخته شده است.

از مقدمه:
هیچ آیین و مکتب و ملتی از نظر برخورداری از الگوهای برجسته و اسوه های تربیتی همچون آیین اسلام و امت مسلمان نیست. از افتخارات مکتب وحی، پرورش چهره هایی بالنده و الهام بخش است که برای همه کسانی که در پی سرمشق «چگونه بودن» اند، راه را نشان میدهد و درس «چگونه زیستن» می آموزد.
شرح حال بزرگان، برای همه سودمند است و آشنایی با فراز و نشیبهای زندگی مردان خود ساخته و مهذب، و رمز و راز توفیق آنان در مسیر کمال و رشد، بخصوص برای نسل جوان سازنده تر است؛ چرا که اینان، در سن و سال و شرایطی به سر می بردند که «الگویابی» و «قهرمان جویی» در ضمیرشان زنده تر و زمینه سرمشق گیری و شخصیت یابی برایشان بیشتر است. از این رو، به رشته تحریر در آوردن زندگی و بیوگرافی بزرگان دین و چهره های برجسته اسلامی بویژه علمای راستین و شخصیتهای علمی مسلمانان که از مفاخر ما به شمار میآیند. ضروری و مفید است و نیز، پاسخی به این نیاز در سطح جوانان است. از این رهگذر، هم افتخارات خویش را گرامی داشته، یاد بزرگان اسلام را زنده ساخته ایم، هم الگوهای تربیتی و اخلاقی به جامعه عرضه نموده ایم و هم قدرشناسی از زحمات و خلوص ها و خدمتهای عالمان دلسوخته و پاک را نشان داده ایم…