موسیقی را به شیوه‌های گوناگونی تعریف کرده‌اند؛ از میان این تعاریف متعدد، یکی بسیار به جان می‌نشیند: «موسیقی بیان احساسات به مدد اصوات و صداها است». حال این هنر ارجمند و اصیل چگونه به بیان احساسات آدمی می‌پردازد؟ پرسش از چیستی موسیقی و ماهیت تجربه‌ی شنیداری «فلسفه‌ی موسیقی» نامیده می‌شود.

بیش از دو هزار سال است که متفکران در باب موسیقی و ماهیت آن اندیشیده‌اند و تلاش خود را به کار بسته‌اند تا از منظری فلسفی به این هنر بنگرند. رساله‌ی ضیافت را در نظر آورید؛ افلاطون در این رساله از زبان اریکسیماخوسِ پزشک به موسیقی پرداخته است. اریکسیماخوس عقیده دارد پزشکی نیز همچون موسیقی که بین صداهای زیر و بم هماهنگی ایجاد می‌کند، وظیفه دارد تا عناصر متقابل را در تن آدمی به تعادل برساند. هارمونی و هماهنگی میراث فیثاغوری‌ست که افلاطون در رساله‌ی خویش به آن توجه داشته است.

کتاب درآمد فلسفه‌ای برای موسیقی (Introduction to a Philosophy of Music) بیش از آن که درآمدی بر فلسفه‌ی موسیقی باشد، تفسیر شخصی‌ پیتر کیوی (Peter Kivy) است از فلسفه‌‌ی هنر موسیقی. به عبارت دقیق‌تر، او در اثر حاضر به شرح فلسفه‌ی خودش درباره‌ی موسیقی می‌پردازد. از این روی، بی‌راه نیست اگر این کتاب را «درآمدی بر روایت پیتر کیوی از فلسفه‌ی موسیقی» بنامیم. بااین‌وجود از آن جا که کیوی در اثر خویش به تاریخ زیبایی‌شناسی موسیقی نیز پرداخته، کتاب درآمد فلسفه‌ای برای موسیقی می‌تواند به عنوان کتاب درسی نیز مورد استفاده قرار گیرد