عبدالرحمن فرامرزی ؛ روزنامه‌نگار و سیاست‌مرد ایران. عبدالرحمن فرامرزی، نویسنده معاصر و استاد دانشگاه، وکیل پایه یک دادگستری و مدتی سردبیر روزنامه کیهان بود. او به همراه برادر بزرگ خود احمد فرامرزی چند دوره وکیل مجلس شورای ملی بود. نامه‌های اعتراضی او در کیهان در مورد غائله آذربایجان خطاب به جعفر پیشه‌وری در کتابی به نام «استاد فرامرزی و قضیه آذربایجان» گردآوری و منتشر شده‌است. او به ویژه در مجلس هفدهم که اکثریت آن و دولت در اختیار جبهه ملی بود، در فراکسیون اقلیت به مخالفت با دکتر مصدق پرداخت.

در هنگام تصویب اعتبارنامه اش در خرداد ۱۳۳۱ شدیدترین حمله را از طرف ابوالحسن حائری زاده پذیرا شد. حائری زاده او را به همکاری را دیکتاتوری رضاشاه و سانسورچی شهربانی بودن و همچنین قاچاق در بنادر جنوب متهم کرد. با اینحال اعتبارنامه او با تنها یک رای مخالف، به تصویب رسید. حائری زاده هرگز آنزمان تصور نمی‌کرد که به فاصله چند ماه مجبور می‌شود در کنار اقلیت مجلس که خودش آنها را فاسد و درباری و انگلیسی می‌خواند، بنشیند، تا بتواند با خطر بزرگتر که به زعم او دیکتاتوری مصدق بود، مبارزه کند. اوج این درگیری‌ها در هنگام انتخابات هیئت رئیسه مجلس در تیرماه ۱۳۳۲ بود که جداشدگان از جبهه ملی در ائتلاف با نمایندگان مخالف دولت، تلاش کردند آیت الله کاشانی را بار دیگر به ریاست مجلس برگزینند.

از مقدمه:
من هر وقت خواستم درباره شادروان فرامرزی چیزی بگویم یا بنویسم، نتوانستم. نام فرامرزی در ایران مترادف است به یک شخصیت بسیار جامع ادبی، فرهنگی، علمی، اجتماعی و سیاسی. در زبان عربی تسلط کامل داشت و یکی از ادبای بزرگ آن زبان بود. بزبان فرانسه وارد بود و کتاب و مجلاتی که برایش می رسید، بدقت مطالعه و شرح و بیان می کرد. در زبان فارسی بعد از سعدی قلمی شیرین تر از قلم او دیده نشده است یا کمتر دیده شده است. آقای دکتر حمیدی شیرازی استاد دانشگاه درباره قلم آن شادروان نوشته است:
مسیح عصری و این کلک جانفزا دم تست
مسیح جان بتنی می دهید، تو در وطنی
در مقالات فرامرزی غیر از سبک روان و جمله های شیرین و محکم و مطالب مهم، یک چیز دیگر می بینیم که در قلم نویسندگان بزرگ و معروف کشور خودمان دیده نمی شود و آن روح مرتعش و دل سوزان و دردمند یک وطن پرست حقیقی و نادر است که سوز و گداز درونی خود را با یک لطافت خاصی بروی کاغذ می آورد و هر خواننده ی را بتحسین وامیداشت. در دوره حیاتش همیشه با نهایت شهامت و شجاعت از وطن دفاع می کرد و آنچه که می دانست بنفع کشور است می گفت و می کرد. او وظیفه خود را نسبت به کشور خیلی بیش از آنچه در قوه داشت انجام داد، و اکنون در سرای باقی و در جوار حق آرمیده است و ما دیگر با و دسترسی نداریم که از نوشته های شیرینش استفاده کنیم و لذت ببریم…