همه‎ی نگاه‌ها عجیب است. این‎جا یک بیمارستان تخصصی بزرگ است؛ مرکز تولدهای شبانه‌روزی شهر. ما این‎جاییم؛ ما ترسیده‌ایم. از دیشب یک جمله را توی مغزم نشخوار می‌کنم:

«می‌ترسم برای یک شروع!» و امروز شروع یک دوره‎ی چهارساله است؛ دوره‎ی رزیدنتی یا دستیاری تخصصی جراحی زنان و زایمان، در بیمارستان مخوف مرکز شهر که قرار است چهار سال خانه‎ی من باشد. اوضاع، گشتاپویی است.

رزیدنت‌های سال‌بالاتر، جور خاصی نگاهمان می‌‌کنند؛ انگار از روزهای سخت آینده خبر دارند. سال‌دویی‌ها از آمدن ما خوشحالند. میان جملات کوتاهی که با هم زمزمه می‌کنند، ترکیب «حمال‌های جدید» گوشم را می‌نوازد. یکّه می‌خورم، اما چیزی نمی‌گویم.