بختیار نامه بازنویسی لمعه السراج لحضره التاج و راحهالارواح فی سرور المفراح ، کهن‌‌ترین متن فارسی بختیارنامه که امروزه در دسترس است، به احتمال بسیار از قرن ششم یا اوایل قرن هفتم قمری است. بختیارنامه از اصل پهلوی یا ترجمه عرب به فارسی ساده ترجمه شده بوده است.

این کتاب شامل ده باب است. باب اول درباره ی تولد قهرمان اصلی قصه،بختیار، است. پدر او، آزادبخت، پادشاهی است که به دختر سپهسالار خود دل می‌بازد و با او ازدواج می‌کند. سپهسالار، که از این وصلت ناخشنود است، سران کشور را ضد او برمی‌انگیزد و او با همسرش از کشور می‌گریزد. همسرش که باردار است، در راه وضع حمل می‌ کند و پسری به دنیا می ‌آورد؛ اما آن دو، برای نجات خویش، نوزاد را در کنار چشمه‌ ای رها می‌ کنند و به فرار ادامه می ‌دهند. گروهی راهزن نوزاد را می‌ یابند و او را، “خداداد” نام می‌ نهند.

گروهی راهزن خداداد را پرورش می‌ دهد. خداداد در جوانی، هنگام درگیری با کاروانیان، اسیر می ‌شود و به سرای پادشاه، پدر آزادبخت، برده می ‌شود. آزادبخت، که به یاری پادشاه یکی از ممالک همجوار، تاج و تخت را باز یافته است، خداداد را جوانی شایسته می‌ یابد و او را به خدمت در بارگاه خود می‌ گمارد و “بختیار” می ‌نامد. بختیار نزد آزادبخت تقرب خاص می‌ یابد. اما وزیران شاه به او حسد می‌ برند و با همکاری همسرشاه، به او تهمت می‌ زنند. شاه به بختیار خشم می‌ گیرد و حکم به قتل او می‌ دهد.

بختیار، برای منصرف کردن شاه از این فرمان، قصه‌هایی در فواید صبر نقل می‌ کند. نه باب دیگر قصه ‌های بختیار است که در آن از عواقب شتابکاری، سخن‌ چینی و مکر زنان سخن گفته می‌ شود. در پایان قصه سردسته ی راهزنان به بارگاه آزاد بخت می‌ آید و او را از ماجرا آگاه می‌ کند و شاه و ملکه در می ‌یابند که بختیار فرزند آن هاست.