داستان در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۶۰ و در مصر اتفاق می‌افتد. راوی مرد جوان بدون نامی است که با اتهامات سیاسی چند سالی را در زندان گذرانده. او حالا از زندان آزاده شده ولی باید در حبس خانگی قرار بگیرد. یک مأمور پلیس هر شب به خانه‌اش می‌آید تا تأیید کند که او در خانه‌اش است. مرد جوان که نویسنده است تصمیم می‌گیرد از آنچه در این چند سال برایش اتفاق افتاده بنویسد، از زندان، تنهایی و غربت و شکنجه‌هایش. اما به‌جای آن درگیر اتفاقات پیش‌پاافتاده‌ی زندگی می‌شود و مشاهداتش را از زندگی شلوغ در قاهره، صحبت با همسایگانش، رابطه با معشوقه‌های قدیمی و جدید و تنهایی‌اش روایت می‌کند.

داستان آن رایحه (That Smell) اولین رمان صنع الله ابراهیم (Sonallah Ibrahim)، زمانی نوشته شد که او در قاهره زندانی بود. راوی داستان به‌نوعی خود ابراهیم است و اتفاقاتی که شرح می‌دهد، زندگی و مشاهدات خود اوست. صنع الله ابراهیم ازجمله نویسندگان مارکسیست ملی‌گرای دهه‌ی ۱۹۵۰ بود که از کودتای جمال عبدالناصر حمایت کردند. اما عبدالناصر بعد از به‌دست گرفتن قدرت، آن‌ها را زندانی کرد. نویسنده‌ی کتاب آن رایحه ۵ سال در زندان بود و با پادرمیانی خروشچف آزاد شد. داستانی که او به رشته‌ی تحریر درآورد، بلافاصله پس از انتشار توقیف شد. چند سال بعد با سانسور و به صورت محدود منتشر گردید اما نسخه‌ی کامل کتاب در سال ۱۹۸۶ اجازه‌ی انتشار پیدا کرد. یعنی بیست سال بعد…

رمان کوتاه آن رایحه از پیشگامان ادبیات مدرن عرب به‌شمار می‌رود. راوی داستان در میان انبوه جمعیت شهر، تنها و غریب است. صنع‌الله ابراهیم تا حد زیادی تحت‌تأثیر اگزیستانسیالیست‌ها مخصوصاً آلبر کامو است. قهرمان او مثل شخصیت اصلی کتاب‌های کامو سرگردان، بیگانه و منزوی است؛ با افراد کمی مراوده دارد و بیشتر در خود و خاطراتش غرق شده. داستان نه فقط از نظر سیاسی محل بحث بود، بلکه نوع روایت و بی‌پروایی نویسنده در شرح جزئیات هم از زمان خود جلوتر بود.