توضیحات

بر اساس نسخه: سعید نفیسی و ی. براگینسکی
دیوان-رودکی-سمرقندی-رودکی-سمرقندی-به-تصحیح-سعید-نفیسی،-ی.-براگینسکی
در « تاریخ ادبیات در ایران » به حواله ء لباب الالباب عوفی که سال تاًلیف آن را (۶۱۸) هجری می دانند ، چنین می خوانیم :
« چنان ذکی و تیز فهم بودکه در هشت ساله گی قرآن تمامت حفظ کرد و قرائت بیاموخت و شعر گفتن گرفت و معانی دقیق می گفت چنانک خلق بروی اقبال نمودند و رغبت او زیادت شد و او را آفریدگار تعالی آواز خوش وصوتی دلکش داده بود و به سبب آواز در مطربی افتاده بود و از ابوالعبک بختیار که در آن صنعت صاحب اختیار بود بربط بیاموخت و درآن ماهر شد و آواز او به اطراف و اکناف عالم برسید و امیرنصربن احمد سامانی که امیرخراسان بود او را به قربت حضرت خود مخصوص گردانید و کارش بالا گرفت…»
به همینگونه عوفی از معدود کسانیست که رودکی را نابینای مادر زاد خوانده و در لباب الالباب گفته است :« رودکی بصر نداشت ؛ ولی بصیرت داشت .چشم ظاهر بسته داشت و چشم باطن گشاده .»
در پیوند به بینایی و نا بینایی رودکی دیدگاههای متفاوت و متضادی وجود دارد.
در دیوان رودکی سمرقندی که براساس نسخهء سعید نفیسی در ایران به نشررسیده است، تحقیق گسترده یی زیر نام «شرح احوال رودکی» نیز وجود دارد. در این نوشته آمده است که:« رودکی در میانهء سالهای ۲۹۰ در زاد بوم خود که اکنون در شمال تاجیکستان به نام قشلاق بنُجرود معروف است،به عنوان شاعر و خنیاگر شهرتی به هم رسانده بود. به این ترتیت دربار سامانیان از او دعوت کرد و این دعوت به عنوان پذیرفتن بلوغ یک شاعر بود…»

🔖 book_keywords : دانلود فایل pdf دیوان رودکی سمرقندی نوشته رودکی