از آنجا که شاهنامه یک شاهکار ادبی نه تنها در ایران بلکه در جهان است، جای تفحص و غور بسیار دارد و غور در آن،‌ جنبه های ناشناخته دیگری از این دریای ادب را نمایان می کند.

دکتر محمود شفیعی نیز که از کودکی با شاهکار فردوسی انس داشته و همواره نکات دستوری کتابها را در نظر می گرفته، این بار این اثر جاویدان را با این نگاه، مورد واکاوی قرار داده است. با توجه به گستردگی حیطه کار، مبنای نویسنده تنها بر قاعده های متعارف زبان قرار گرفته.

وی مباحث دستوری را به شیوه «دستور پنج استاد» و بعضا تحقیقات دکتر معین بنا نهاده است. شاهنامه بروخیم، مبنای کار وی بوده و چنانچه از نسخه های دیگر استفاده کرده با علامت اختصاری آن را مشخص کرده است.

همچنین او این اثر را با کتاب های دیگر از لحاظ دستوری مقایسه کرده و شاهدهایی از معاصران فردوسی و مشاهیر و نویسندگان نامی در حاشیه کتاب آورده و به این یقین رسیده است که شاهنامه، سنگ بنای دستور زبان فارسی دری است. وی این تحقیق گسترده را در سال ۱۳۴۳ ش به زیور طبع آراست.