آوازخوان طاس نمایشنامه‌ای است که بیش از چهارده سال به روی صحنه ماند. هدف یونسکو در این نمایشنامه، باز نمودن قهقرای آدمی به علت از دست نهادن اصالت و تشبه به دیگران است. بهترین نمودار این قهقرا، فرسودگی زبان محاوره و ابتذال گفت‌وگوهاست؛ چراکه به عقیده او، فرسودگی زبان حکایت‌گر فرسایش اندیشه است. همه می‌کوشند که مثل دیگران سخن بگویند. این است که دیگر کسی نمی‌اندیشد.