این اصطلاح نامه به گونه‌ای سازمان یافته که روابط پیشینی میان مفاهیم و اصطلاحات (روابط سلسله مراتبی، ترادف، وابستگی) در هر حوزه علوم قرآنی را نمایش می‌دهد. علاوه بر فواید متنوع، ابزاری جهت ذخیره سازی و بازیابی روشمند، دقیق و سریع اطلاعات و نیز نمایه سازی متون است. مهم‌ترین کارکردهای اصطلاحنامه عبارتند از:

۱٫ ارائه اصطلاحات استاندارد در یک حوزه معرفتی؛ ۲٫ نشان‌دادن ساختار و درخت‌واره علم؛ ۳٫ ایجاد هماهنگی میان نمایه‌سازان و استفاده‌کنندگان در ذخیره و بازیابی اطلاعات؛ ۴٫ کنترل مترادفات و شبه مترادفات، تعیین اصطلاحات مجاز و مشخص کردن حدود معانی و دقت و وحدت رویه در نمایه سازی. اصطلاح‌نامه علوم قرآنی مشتمل بر ۴۱۵۱ اصطلاح است، که از این تعداد، ۱۳۳۱ اصطلاح مرجّح و ۲۸۲۰ اصطلاح غیر مرجّح است.

مأخذ این اصطلاحات، منابع دست اول این علم و همچنین آثار رایج و متداول معاصر است. این اصطلاح نامه به سه شیوه و در سه بخش ارائه شده است: نمایش الفبایی؛ نمایش نظام‌یافته؛ نمایش ترسیمی (درختی). مقدمه اثر، مشتمل بر مطالب مهمی در باره این موضوعات است:

۱٫ اهمیت واژه‌شناسی؛ ۲٫ کلیاتی در باب اصطلاحنامه؛ ۳٫ جایگاه اصطلاح نامه در نظام اطلاع‌رسانی؛ ۴٫ نگرشی بر اطلاع‌رسانی در علوم اسلامی؛ ۵٫ تدوین اصطلاح‌نامه علوم اسلامی؛ ۶٫ ویژگی‌ها و مراحل تدوین.