«بهار و خون و افیون» یک رمان تاریخی‌ست که بر اساس وقایع تاریخی دوره‌ی صفویه، در زمان شاه طهماسب و شاه اسماعیل دوم صفوی نگاشته شده است. در این کتاب بر روی نقش زنان در دربار صفوی و جامعه‌ی آن عصر تمرکز ویژه‌ای شده و نقش پر رنگ آنان در تعیین سیاست‌ها به طور هنرمندانه‌ای ترسیم شده است.
در «بهار و خون و افیون» سیمایی نیمه‌واقعی از شاه اسماعیل صفوی ترسیم می‌شود که با نسبت دادن اوصافی مانند خون‌ریزی، خیانت، نیرنگ، لاابالی‌گری و انحرافات اخلاقی همراه است.آغاز داستان:
بهار سال ۹۷۵ هـ.ق از روی تاکستانها، باغها، کشتزارها و صحراهای سرسبز دارالسلطنه قزوین دامان برمی کشید و جای خود را به پیک تابستان می سپرد. با آنکه دو دهه از جوزا (خرداد) می گذشت، مستی بهار هنوز در دماغ طبیعت باقی بود و نسیمی عطرآگین که از جانب صحرا برمی خاست، کوچه به کوچه و خانه به خانه در گوش مردم شهر زمزمه می کرد و آنان را به بزم بهاری فرامیخواند. اما برخلاف هر سال کسی به این پیام پاسخ موافق نمی داد و بزم بهار بی رونق بود؛ زیرا مردان قزلباش در تدارک بساط رزم بودند و گرم تیمار کردن اسبها و صیقل دادن تیغها. عهد شاه طهماسب، دومین تاجدار سلسله صفوی بود…