از مقدمه کتاب:
با آنکه آگوستین (پدر و آموزگار بزرگ کلیسا در قرن چهاردهم میلادی) فریاد برآورد که “تئاترها را قدغن کنید”، با آنکه تئاتر قرون وسطی در حدود پانصد سال از سوی کلیسای پاپ تحقیر شد و با وجود اعلام ممنوعیت تئاتر در نقاط مختلف اروپا توسط شوراهای کلیسایی، باز هم تئاتر راه پر فراز و نشیب خود را طی کرد و به امروز رسید. با این بیان برای بسیاری این سوال مطرح می شود که آیا تئاتر ضد مسیحی بود یا مسیحیت ضد تئاتر؟
با نگاهی به تاریخ می بینیم که مسیحیت با اصل تئاتر مخالف نبود و اگر آباء کلیسا ممنوعیت تئاتر را فریاد زدند، از آن روی بود که تئاتر رومی بر مسیحیان ستم روا می داشت.

در تئاترهای امپراتوری روم صحنه هایی مشاهده می شود که در آنها مراسم مذهبی به ویژه عسل تعمید و نامگذاری به صورتی مضحک به نمایش گذاشته میشد و شواهد فراوانی دال بر اینکه بازیگران کمدی در حین بازی یا در پایان اجرا با وضع موهنی مراسم توبه به جای می آوردند. همین مسئله خشم و نفرت آگوستین و کلیساییان را نسبت به تئاتر و بازیگران آن برمی انگیخت.

ت‍ه‍ران‌: م‍وس‍س‍ه‌ م‍طال‍ع‍ات‌ و ت‍ح‍ق‍ی‍ق‍ات‌ ف‍ره‍ن‍گ‍ی‌‏‫، ۱۳۶۸