به تصریح کتاب: “موید فی‌ الدین شیرازی یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های دعوت دینی و سیاسی اسماعیلی در دوره فاطمیان بود. در اوج قدرت فاطمیان در طی قرن پنجم/ یازدهم بیشتر عمر خود را در خدمت خلیفه و امام اسماعیلی مستنصر بالله به عنوان داعی در منصب‌های مختلف اداری، سیاسی، نظامی و دینی گذرانید و سرانجام به بالاترین مقام در دعوت اسماعیلی یعنی مرتبه داعی الدعاتی رسید… از میان نوشته‌های موید، سیره او به ویژه دارای اهمیتی تاریخی است. این تالیف در سه مرحله… نوشته شده است.

وی با گزارش روشن و فصیحی‌ از شرح زندگانی خود و ماموریت دینی سیاسی‌اش در اواخر عهد آل بویه در ایران سیره خود را شروع میکند و سپس شرحی از تجربه دلسرد کننده خود در دربار فاطمی می‌آورد. در بخش دیگری از کتاب، موید از مراوده و معامله خود با حکمرانان بدوی محلی و سردار شورشی سپاهیان ترک در بغداد، ابوالحارث ساسیری، حکایت می‌کند”.

مولف “خانم ورناکلم” در این کتاب با تحلیل مندرجات سیره نشان می‌دهد که این اثر گذشته از آن که شرح احوال شخصی یک داعی وفادار دستگاه خلافت فاطمی است. یک منبع تاریخی درباره سازمان دعوت اسماعیلی و نقش آن و نیز گنجینه‌ای برای تاریخ اسلام در سده پنجم/ یازدهم است که شمه‌ای از رویدادهای مهم در نزاع میان فاطمیان و عباسیان و بوئیان و سلجوقیان را برای کسب تفوق سیاسی و نظامی در جهان اسلامی باز می‌گوید.