«زندگی جورج اورول» نوشته ب. ت. اوکسلی است. مولف در این کتاب مجموعه‌ای از نوشتارها، نقدها و تحلیل‌های پیرامون آثار جرج اورول (۱۹۵۰-۱۹۰۳)، نویسنده بریتانیایی است. در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم: رمان‌های خود اورول (بدون در نظر گرفتن قلعه‌ی حیوانات، پنج تای آن‌ها) به فضایی بسیار متفاوت معتقد است. این فضا به آن‌ِ نویسنده‌ی دیگری که او ستایش می‌کرد، جورج گیسینگ بسیار نزدیک است. بنا به نظر اورول، گیسینگ نگارنده‌ی تاریخ وحشی‌گری، آلودگی و شکست است.

رمان‌های او اعتراضی بودند برعلیه شکلی از خودآزاری که به احترام انگلیسی معروف است و راهی را تحلیل می‌کردند که در آن دو عامل احترام، زن و پول، به وسیله‌ی جامعه برای انتقام از خودش بر شجاعت و خردی که سعی داشت به راه خویش رود، مورد استفاده قرار می‌گرفت. اورول در مقاله‌ای به نام «منافع روحانیت» که در آن در مورد اتوبیوگرافی نقاش سوررئالیست اسپانیایی سالوادوردیل بحث می‌کند، نوشت انسانی که تصویر خوبی از خودش ارایه دهد احتمالاً دروغ می‌گوید «زیرا هر زندگی که از درون نگریسته شود، فقط ردیفی از شکست‌ها و ناکامی‌هاست.» ظاهراً چنین شکستی به سراغ میلیشیای ایتالیایی که اورول او را در آسایشگاه‌های بارسلون در حین جنگ داخلی اسپانیا ملاقات کرد و برایش نمادی شد از نخبگان طبقه‌ی کارگر ستمکش ایتالیا، می‌آمد.