یکی از نکات بسیار جالب و خوب این اثر آن است که نویسنده، با ظرافت تمام، به اصل جمله‌ای باز می‌گردد که راهبان بودایی، همواره به آن ایمان و اعتقاد داشتند و هنوز هم دارند: این که همه چیز رؤیا است و هیچ چیز، مگر رؤیایی بیش نیست…

شاید همه ما، به خاطر کتاب‌های عرفانی یا «سِلف هِلپِ» بی‌شماری که در طول دهه اخیر یا بیش‌تر مطالعه کرده‌ایم، بدانیم این جمله چه معنایی دارد. اما نکته بسیار مثبت این اثر، به این اشاره دارد که این خودآگاهی جهانگیر، از کدامین نقطه اولیه و مرکزی سرچشمه می‌گیرد و اساس و بنیان این اعتقاد (که به نظر بنده، دیگر نمی‌تواند صرفا بودایی باشد و بلکه متعلق به تمام ادیان و یا جنبش‌های فکری مهم عالم است…)

بنا به چه دلیل و انگیزه‌ای شکل گرفته بوده است؛ و این که چه چیز موجب می‌شود که ما در دنیایی از رؤیا و توهم به سر ببریم…؟ یا تصور کنیم به سر می‌بریم؟ در این کتاب، به این سؤالات سخت پاسخ داده خواهد شد. سرانجام درخواهیم یافت چرا گذشتگان ما، حتی «بدونِ» وجود امکاناتی که امروزه در دنیای بسیار تکنولوژیکی و پیشرفته ما وجود دارد و همچون ابزار و وسایلی بسیار ساده و پیش و پا افتاده از سوی ما در نظر گرفته می‌شود، باری چرا آنان تأکید داشتند که دنیای زمینی، هیچ چیز مگر خواب و خیال و توهمی واهی بیش نیست…

در بسیاری از صفحات این اثر، مباحث جدیدی مطرح شده است که برای ذهن انسانی که در قرن بیست و یکم می‌زید و از شنیدن جملات عرفانیِ یکنواخت و تکراریِ موجود در هزاران هزار کتاب، خسته یا کسل شده است، بسیار باطراوت و جالب جلوه خواهد کرد! زیرا نویسنده دانا، از نمونه‌هایی که صرفا به قرن ما و دوران ما تعلق دارد، استفاده می‌کند تا تصویری شفاف، از منظور و مقصودِ نهاییِ خود به ما تقدیم دارد.

بنابراین، تصور نکنید که با کتابی به مانند ده‌ها کتاب دیگری که در تملک خود دارید مواجه شده‌اید و مبادا احیانا فریبِ سادگی متن پیش رویتان را بخورید! دون میگوئل روئیز، نویسنده‌ای بسیار زیرک و آگاه و سخنوری چیره‌دست و مجرب است. او با ساده جلوه دادن بسیاری از حقایق جدی و سنگین، در تلاش است یکی از ژرف‌ترین حقایق هستی ما را برای ما بیان کند.