توضیحات

دفتر اول تا پنجم

دفتر ششم

این کتاب از حدود ۲۶ هزار بیت شعر در شش دفتر تشکیل شده و شامل ۴۲۴ داستان است. بعضی از این داستان‌ها برگرفته از قرآن، حکایات پیغمبران و اولیا، کلیله و دمنه، کتب عطار نیشابوری، حکیم سنایی، نظامی گنجوی، جوامع‌الحکایات عوفی، داستان‌های عامیانه و بعضی دیگر از قصه‌ها، ساخته و پرداخته خود مولاناست.

مثنوی سبکی در شعر است که در آن مصرع‌ها دو به دو با هم، هم قافیه هستند و مناسب‌ترین قالب برای داستان‌های طولانی محسوب می‌شود. سرودن مثنوی از قرن سوم و چهارم هجری شروع شد و قدیمی‌ترین مثنوی سروده شده مربوط به رودکی می‌باشد که کلیله و دمنه را به شعر سروده ولی از این مثنوی امروزه بجز چند بیت باقی نمانده است.

در بین تمامی مثنوی‌های سروده شده، مثنوی مولانا را می‌توان سرآمد همه آثاری دانست که در این سبک سروده شده‌اند؛ زیرا مولانا از یک طرف به عرفان نظری احاطه و تسلط کامل داشته و به درجه استادی رسیده بود و از طرف دیگر در عرفان عملی نیز با همنشینی شمس تبریزی و شیخ صلاح‌الدین زرکوب، به یک صوفی تمام عیار تبدیل شده بود که حاصل این دانش و تجربه مثنوی معنوی شد.

کتاب مثنوی معنوی از جمله مهم‌ترین و درخشان‌ترین آثار ادبی و عرفانی جهان به شمار می‌رود. مولانا برای بیان مفاهیم عرفانی از داستان ها و اتفاقات روزمره بهره جسته. اگرچه کتاب مثنوی اثری درخشان و یکی از گنجینه‌های ادبیات کلاسیک فارسی است، با این حال باید اذعان کرد که مطالعه‌ی آن برای همگان به یک اندازه ساده نیست. بخشی از دشواری‌های فهم مثنوی به زبان آن بازمی‌گردد؛ زبانی که در عین استواری ممکن است به سبب وفور برخی تعبیرات خاص مربوط به سبک خراسانی برای خواننده‌ی غیرمتخصص امروزی ابهام‌آمیز باشد؛ دشواری‌های مهم‌تر مربوط به محتوای مثنوی است. به واقع، مفاهیمی که مولانا در اثر خود بدان‌ها پرداخته، از چنان عمقی برخوردارند که گاهی حتی برای اطرافیان خود او هم قابل فهم نبوده‌اند.

کتاب های عبدالکریم سروش