« پدران و مادران در خوابند و جوانان هم در برابر حوادثى که با سرنوشت مسلّم آنها سر و کار دارد خونسرد و بى تفاوت! گویا همه براى فرار از وحشت مشکلات؛ ترجیح مى دهند آنها را فراموش کنند، و یا به اصطلاح دیپلوماتها سیاست «صبر و انتظار» را پیش گیرند و در این میان هزاران جوان بیگناه قربانى این سهل انگاریها، فراموشکاریها؛ و ندانم کاریها مى گردند و اجتماعى نیز به لجن کشیده مى شود.
راستى عجب است در طول سال در دنیا هزاران انجمن، سمینار، کنگره و مانند آن براى مطالعه درباره معادن زیر دریاها، جانوران مختلف اقیانوسها، مسیر بادها و طوفانها، آفات غوزه پنبه و جو دوسر، بر افتادن نسل بزهاى کوهى و کاهش پنگوئن ها، ساختمان درونى کرم شب تاب و مانند اینها تشکیل مى گردد و دانشمندان سراسر جهان در یک جا جمع مى شوند و به بحث مى پردازند.
امّا چیزى که اگر هم صحبتى روى آن مى شود در مقیاس خود بسیار کم و ناچیز است مسائل مربوط به جوانان یعنى فعّالترین و گرانبهاترین ذخائر انسانى جامعه ها مى باشد. »