توضیحات

نمایشنامه “قتل” که اولین نمایشنامه نویسنده محسوب می‌شود، به شکلی بارز درونمایه تکرار شونده فرد در مقابل جمع را در خود دارد. یک گروه سیاسی مخالف حکومت سال‌هاست که فقط جلسه می‌گیرند و در مورد توطئه‌های حکومت صحبت می‌کنند، اما وقتی که پای عمل به میان می‌آید و حکومت به آن‌ها ظنین می‌شود، همگی به خارج از کشور می‌گریزند و تنها یکی از آنان که عمل‌گراست و از شعارهای آنان به ستوه آمده، تصمیم می‌گیرد مبارزه را به شکلی عملی ‌ادامه دهد و در این راه جان خود را از دست می‌دهد.

ناصر ایرانی را به لحاظ تعدد و کمیت نمایشنامه‌هایش می‌توان نمایشنامه‌نویسی حرفه‌ای به شمار آورد، اما از لحاظ این که او تنها در مقطعی کوتاه به حرفه نمایشنامه‌نویسی اشتغال داشته و در هر مقطع از زندگی‌اش در نقشی ظاهر شده است، نمی‌توان نمایشنامه‌نویسی حرفه‌ای شناخت.

ناصر ایرانی را گاه به عنوان داستان نویس می‌شناسیم و گاه به عنوان مترجم. در دوره‌ای به عنوان مترجم آثار ادبی و نمایشی و دوره‌ای به عنوان مترجم آثار سیاسی و تاریخی. گاه او را در قالب نویسنده کودکان می‌یابیم و زمانی دیگر به عنوان نویسنده بزرگسالان و در مقطعی دیگر به عنوان مدرس و نظریه‌پرداز حوزه داستان. زمانی او را با شکال و طبیعت هم انس می‌یابیم و در مقطعی کوتاه(که از سال ۱۳۴۸ آغاز می‌شود و در سال ۱۳۵۶ خاتمه می‌یابد) او را به عنوان نمایشنامه‌نویسی پر کار باز می‌یابیم و فعلاً این دوره کاری ناصر ایرانی است که برای ما در مقام منتقد تئاتر از اهمیت برخوردار است.

پیش درآمد:
صدای موتور آمبولانسی که نزدیک می شود می ایستد، و پس از چند لحظه به راه می افتد و دور می شود. پرده بالا می رود. در تاریک روشن ساعتی که نه شب است و نه روز در یکی از خیابانهای شهر، چند سپور با عجله زمین را می شویند.
پرده اول؛ صحنه اول:
اطاق خواب حسین.
حسین دستپاچه و به هیجان آمده وارد اطاق می شود و به طرف پنجره می رود. مهدی در حالی که پیژامه اش را تن میکند همراه او است.
حسین امیدوار: (پرده پنجره را پس می زند). خودم دیدم با چشمهای خودم دیدم.
مهدی امیدوار: پرده را چرا پس میزنی؟ برو کنار. (با احتیاط از لای پرده نگاه می کند.) کجا بود؟
فاطمه امیدوار خواب آلود وارد صحنه می شود.
فاطمه امیدوار: چی شده؟
مهدی امیدوار: هیچی… چیزی نشده برو بخواب.
فاطمه امیدوار: خیال می کنی حرفت را باور می کنم، بعد از این همه سال که رنگ شدم و هر چی گفتی باور کردم؟ (پرده را پس میزند که بیرون را نگاه کند.)…

کتاب های ناصر ایرانی