دوشیزه خانم تاکنا نخستین بار در سال ۱۹۸۱در بوینوس آیرس روی صحنه آمد.
در مقدمه ای که بارگاس یوسا به عنوان ((دروغ های آتشین)) براین نمایشنامه نوشته است تئوری خود را در داستان نویسی بیان میکند نوشته او همانقدر در هنر داستان نویسی ارزنده است که در شناخت شخصیت او نیز مهم است.
دوشیزه خانم تاکنا به مسائلی پرداخته چون:

سالخوردگی، بنیان خانواده، غرور آدمی و سرنوشت فردی. اما به عقیده من برداشت و زمینه پایدار و تغییرناپذیر این اثر که بر کل موضوع ها سایه افکنده و در واقع ستون فقرات کالبد آنرا می سازد، اندیشیدن در چگونگی تولد داستان هاست.

منظورم فقط هنر داستان نویسی نیست (چنانکه در همین اثر “بلیزاریو” خودش نویسنده است)، بلکه ادبیات نوشته، فقط بخشی از مقوله وسیع آفریدن و ابتکار ادبی همه فرهنگ هاست. حتی آن فرهنگ هایی که عاری از وجهه نظر مشخصی باشند…