از متن کتاب:
قلعه در سکوت وحشت زایی فرو رفته بود. وقتی آنها به مقابل در آهنی دهلیز رسیدند، حسینقلی خان گفت:
– حالا رئیس نگهبانان باید نشان بدهد که تا چه حد به جان خود علاقمند است.
رئیس نگهبانان نظری به اروج و جیحون که در طرفینش ایستاده بودند، انداخت. چند لحظه به فکر فرو رفت. مثل این بود که مردد است و از گفتن رمز وحشت دارد.
حسینقلی خان به تندی گفت:
– چرا سکوت کرده ای؟ آنهایی که کشته شده اند، هنوز اجسادشان پشت در قلعه افتاده است.
پریخان با لحنی تهدید آمیز گفت:
– مثل این است که باید او را کیفر بدهیم.
رئیس نگهبانان از شنیدن این کلام لرزید. مهر خاموشی از لب برداشت و با لکنت گفت:
– نه، دست نگه دارید. هم اکنون در برویتان باز خواهد شد.
وی سپس جلو رفت و با پشت دو انگشت، چهار ضربه به در زد.
همه چشم بدو دوختند…