داستان بلند فارسی «دو پرده فصل» در قالب نمایشنامه در دو پرده تابستان در پاییز و زمستان در بهار، به قلم فرشته مولوی نگاشته شده است. این دو پرده به هم پیوسته، بر روی یک پیوستار ادبی حرکت میکنند. در گزیده ای از این داستان بلند میخوانید: «… گاهی که باد گرم و نرمی به صورتش میخورد، همین از هیچ از هوای مانده بهتر است. تعبیر دیگری نباید بکند تا از خط مثبت بودن بیرون نزند. خب، این درست که جسته گریخته سر از کلاس تی.ام. در می آورد، اما فوت و فن تعبیر مثبت را در آن کلاس یاد نگرفته. سر آن کلاس بیشتر یا به چرث می افتد یا بیقرار میشود…»