ترجمه حاضر شرحی است از “احمد بشیردار “به زبان انگلیسی بر مثنوی “گلشن راز جدید “سروده “اقبال لاهوری “که همراه با مثنوی دیگری از او به نام “بندگی‌نامه “در یک مجلد انتشار یافته است .

اقبال در این مثنوی برخلاف “گلشن راز “سروده “شیخ محمود شبستری “در برابر تقدیر و سرنوشت بی‌ترحم، به فلسفه رضا و تسلیم تن در نمی‌دهد، بلکه با طرح و دفاع از نظریه “خودی”، یعنی هسته مرکزی اراده پر قدرت انسان، نه تنها از جهان ماده و محسوسات به زوایای تاریک روح نمی‌خزد، بلکه فعالانه در جریان زمان غوطه می‌خورد تا مسیر آن را به سوی نیازهای بشری باز گرداند .

مثنوی “بندگی‌نامه “نیز تعبیری است از وضع جامعه مسلمانان که تحت انقیاد سیاسی و فرهنگی امپریالیسم غرب قرار گرفته‌اند .اقبال در این مثنوی، زبانی گزنده دارد .