دو داس‍ت‍ان‌ در ی‍ک‌ ک‍ت‍اب‌

از داستان آقای پالومار:
بفهمی نفهمی دریا متلاطم شده و موج های کوچک، خود را بر ساحل ماسه ای می کوبند. آقای پالومار در ساحل ایستاده و موجی را تماشا می کند. اما خیال نکنید غرق در ستایش موجهاست. غرق نشده و خوب می داند که چه می کند: می خواهد موجی را تماشا کند و تماشا می کند. او در حال ستایش نیست. برای اینکه ستایش کردن، حال و هوای مناسبی می خواهد و وضع روحی مناسب و یک رشته شرایط بیرونی مناسب.

اما علیرغم اینکه آقای پالومار اصولا هیچ مخالفتی با ستایش کردن ندارد، ولی این سه شرط در او دیده نمی شود. در نهایت او نمی خواهد به موجها نگاه کند. تنها یک موج کافی است. او برای اجتناب از احساسات گمراه کننده در حین نگاه کردن، تنها یک شیء مشخص و محدود را در نظر می گیرد…